Meble Mebleplus

Malowane meble
Malowanie mebli jest szczególnie popularne w ludowej sztuce amerykańskiej, w której swój wyraźny ślad pozostawiły różne tradycje europejskie. Współcześni dekoratorzy wnętrz czerpią inspirację z malowanych mebli sosnowych ze Skandynawii, kolorowych wzorów rosyjskich, meksykańskich, indyjskich, japońskich i chińskich. Jest wiele tradycyjnych technik zdobienia mebli: ręcznie malowane sceny, stylizowanie, nadruk zwykły lub szablonowy, marmurkowanie, podkreślanie linią brzegów, punktowanie, kalkomania. Niektóre wymagają poznania skomplikowanych procesów, inne, jak malowanie z użyciem szablonu, są łatwe i bardzo przyjemne. Możesz eksperymentować, kopiować lub po prostu kolekcjonować.

Wzory szablonowe łatwo dostosować do wymiarów i kształtów mebli. Mniejsze, przenośne meble - kufry, stoliki, stołki - po ozdobieniu mogą się zmienić w prawdziwe cacka. Wyraziste, uproszczone lub stylizowane wzory szablonowe mogą tworzyć wspaniałe fryzy i bordiury. Można je też rozrzucić po całej powierzchni mebla, co całkowicie zmienia jego charakter. Takie wzory, powtarzające się na zupełnie różnych meblach stojących w jednym pomieszczeniu, sprawią, że będą one wyglądały jak komplet. Malowane meble wyglądają o wiele weselej. Siła i energia kolorów sprawiają, że nawet masywne, ciężkie sprzęty nabierają lekkości i finezji. Starannie wykończone i ułożone wzory szablonowe, wprowadzają element porządku. Na dużych powierzchniach mebli można malować złożone wzory utworzone z różnych szablonów, grupując je lub powtarzając jeden wzór na jednokolorowym tle. W ten sposób możemy też podkreślać poszczególne części mebla.
Do zdobienia mebli ogrodowych używamy farb olejnych, nie wodnych. Wzór szablonowy możemy także namalować bejcą. Czasami trzeba najpierw pokryć powierzchnię mebla specjalnym środkiem, aby bejca dobrze przylegała na całej powierzchni wzoru. Po namalowaniu wzoru pokrywamy mebel wodoodpornym lakierem. Bejce i lakiery na meble ogrodowe są dostępne w barwach naturalnego drewna różnych gatunków drzew i innych kolorach. Jakość wzoru szablonowego zależy od precyzji wycięcia samego szablonu oraz od odpowiedniego doboru kolorów farb, co wymaga wyobraźni i umiejętności.

Kupowanie mebla
Dla siebie, czy na sprzedaż ?
Kiedy mamy zamiar kupić mebel, musimy się zastanowić, czy ma on mieć wyłącznie walor mebla ozdobnego, czyli takiego na który będziemy jedynie patrzeć, czy też mebla, którego pragniemy na co dzień używać. Osoby zajmujące się handlem antykami mogą kupować meble obydwu tych rodzajów, prędzej czy później i tak meble te przejdą w inne ręce i to właśnie nowy właściciel będzie zastanawiał się nad ewentualnym wykorzystywaniem kupowanego mebla. Podobne podejście mogą mieć kolekcjonerzy, którzy meble mogą kupić by uzupełnić kolekcje, czy też osoby traktujące antyki jako lokatę kapitału.
Inaczej jednak muszą patrzeć na zagadnienie użyteczności mebla osoby, które po prostu lubią antyki, a nic pretendują do miana kolekcjonerów. Kupując mebel na własny użytek należy zadać sobie pytanie, czy kupujemy go ze względu na jego piękno, czy ze względu na jego walory użytkowe. Jeśli kupujemy mebel wyłącznie dla jego piękna, to właściwie inne czynniki nie mają znaczenia, no może jedynie poza ograniczoną powierzchnią domu, na której możemy nasze poszczególne piękne nabytki stawiać. Inaczej jednak sprawa wygląda, kiedy kupujemy mebel ze względu na jego walory użytkowe. Meble skrzyniowe, takie jak kredensy, szafy, biblioteki czy biurka warto kupić ze względu na ich użyteczność. Ich naprawy są dość proste, należy jedynie poważnie zastanowić się przed zakupem mebli, które wydzielają zapach pleśni (zagadnieniu temu poświęcę jeszcze miejsce dalej). Trzeba jednak być świadomym, że pomimo naszych starań zapach ten może powracać, wraz z odradzającą się grzybnią, a co za tym idzie, mebel nie będzie mógł być wykorzystywany do celów praktycznych, a już na pewno nie do przechowywania ubrań czy książek. Na dobrą sprawę, z uwagi na chorobotwórczy charakter pleśni mebli takich powinno się unikać w ogóle. Podobnie odradzam kupno krzeseł o osłabionej strukturze drewna. Można je co prawda wzmocnić, zaimpregnować, trudno jednak powiedzieć, jak długo taki mebel będzie mógł służyć zgodnie z przeznaczeniem. Krzesła jedynie rozchwiane, rozklejone, których drewno jest jednak mocne, warte są kupienia, gdyż po ponownym sklejeniu powinny służyć jeszcze przez wiele lat.
Osoby kupujące mebel z zamiarem jego sprzedania muszą być świadome kilku faktów. Niezwykle istotną sprawą jest klasa, stan mebla i jego cena. Mebel dobry, ale nie wyjątkowo piękny, czy też z innych względów szczególny, czyli ogólnie taki, za który nie należy spodziewać się wysokiej ceny przy dalszej sprzedaży, warto kupić, jeżeli jest w dość dobrym stanie i nie wymaga długotrwałej kosztownej renowacji. Oczywiście taki solidny acz pospolity mebel warto kupić, choćby był w kiepskim stanie, jeżeli jest on wyjątkowo tani i różnica miedzy ceną zakupu a spodziewaną ceną sprzedaży będzie zadowalająca, nawet biorąc pod uwagę koszt przywrócenia mu stosownego stanu. Inna sprawa, czy warto trawić czas, również pieniądze (może sprzedamy, ale nie wiemy kiedy) na odnawianie przeciętnego mebla. Przykładem takiego pospolitego mebla jest stół, zwłaszcza stół okrągły. Jest dużo stołów na rynku, należy jednak poważnie zastanowić się, zanim się taki stół kupi. Jeżeli blat jest w dobrym stanie, wtedy renowacja stołu może być prosta i mało kosztowna, jednak jeżeli naprawa blatu przekraczać będzie możliwości naszego warsztatu i wymagać będzie interwencji stolarza, wtedy renowacja takiego stołu może stracić sens z ekonomicznego punktu widzenia. Różnica między ceną sprzedaży i zakupu najwyżej pokryje nasze wydatki, poza tym stół zajmuje zazwyczaj w magazynie dużo miejsca, które można by wykorzystać na przechowywanie bardziej wartościowego mebla. Oczywiście mówię tu o pospolitych, czy to okrągłych czy prostokątnych stołach jadalnianych. Zazwyczaj warto kupować stoły rzeźbione lub niewielkie stoliki, które nabywca może łatwo ustawić w dowolnym kącie domu. Aktualne są tu też zawarte powyżej rozważania dotyczące zakupu mebli przez niezawodowców. Jeżeli chodzi o zawodowców, to pojawia się dodatkowa nuta; otóż musimy zadać sobie pytanie, czy etycznym jest sprzedawanie mebla, który co prawda wygląda i pachnie ładnie, a którego ukrytych wad jesteśmy świadomi. Pytanie to pozwolę sobie jednak pozostawić bez odpowiedzi, gdyż tu odpowiedzi udzielić sobie trzeba samemu, posiłkując się nie tym poradnikiem, a własnym sumieniem.

Jeśli chodzi o cenę, za jaką warto kupić konkretne meble, to trudno powiedzieć tu coś autorytatywnego, z uwagi na wielką rozmaitość mebli, jakie może napotkać na swej drodze czytelnik tej książki, jak również na fakt, że meble te mogą być w różnym stanie. Pewną wskazówką może być rada, jaką zawarł w swym dziele Ormsbee - uważa on, że jeżeli osoba zajmująca się handlem meblami kupuje mebel, to nie powinna płacić za niego więcej niż połowę ceny, jaką spodziewa się uzyskać przy sprzedaży tego mebla. Ten pozornie ogromny, bo stuprocentowy zysk ma pokryć nie tylko zwykłe koszta, ale i wynagrodzić wartość mebli, które z różnych przyczyn (na przykład w transporcie) ulegną zniszczeniu. Ormsbee pisze tu o zjawisku mebli określanych przez niego angielskim słowem stickers, czyli mebli, które niejako przykleiły się do handlarza. Zysk uzyskiwany przy sprzedaży musi zrównoważyć koszt długiego (nieraz wieloletniego) przechowywania takich właśnie mebli, często ciekawych i wartościowych antyków, których jednak w żaden sposób nie daje się sprzedać. Ormsbee zjawisko to zaobserwował około 100 lat temu w Stanach Zjednoczonych; mogę z powodzeniem powiedzieć, że zachodzi ono również dziś w Polsce.
Czasem warto kupić całkowicie zniszczone meble pod warunkiem, że jest on tani, a może być źródłem wartościowych materiałów, które wykorzystamy przy renowacji innego mebla. Modelowym wręcz przykładem takiego mebla jest np. zniszczona komoda z kompletem oryginalnych okuć zachowanych w dobrym stanic. Komodę rozbierzemy i ewentualnie wykorzystamy niektóre jej deski jako surowiec. Prawdziwą wartość mają natomiast stare okucia, które możemy wyzyskać przy okazji odnawiania innych mebli.

Urzeczywistnienie formy użytkowej poprzez wykonanie materialnej struktury o określonych własnościach wytrzymałościowych wychodzi naprzeciw potrzebom związanym przede wszystkim z czynnościami wykonywanymi przez człowieka-użytkownika. Jednakże w procesie wytwórczym ważną rolę mogą odgrywać także te działania, które zakładają możliwość kontemplowania formy i znaczeń wytwarzanych mebli. Rozwój technik zdobniczych w tradycyjnym meblarstwie rękodzielniczym wskazuje ponad wszelką wątpliwość na rangę potrzeb, które skłonni jesteśmy dzisiaj zakwalifikować jako estetyczne, a które towarzyszyły użytkowaniu tej grupy sprzętów. Intencje twórców, a także oczekiwania odbiorców mogły jednak sięgać głębiej: za poszczególnymi formami dekoracyjnymi nierzadko kryły się określone znaczenia, ponadto w przypadku sprzętów o specjalnym przeznaczeniu motywy zdobnicze realizowały często jakiś całościowy program ikonograficzny. W ten sposób, dzięki pracy snycerzy, intarsjatorów, malarzy, a także dzięki np. twórcom gobelinów okrywających układy tapicerskie, meble wzbogacały się o istotne wartości symboliczne.
W porównaniu do innych zagadnień składających się na problematykę badawczą z zakresu historii meblarstwa, formy dekoracyjne są stosunkowo dobrze rozpoznane. To właśnie na tych aspektach dziejów mebla skupiała się do tej pory uwaga większości badaczy. Wskazywano na ogromną różnorodność motywów (od geometrycznych, przez roślinne i zwierzęce do antropo-morficznych), które z biegiem czasu ulegały licznym przetworzeniom. Ich dobór na potrzeby konkretnego mebla oraz sposoby ich opracowania zależały nie tylko od indywidualnej pomysłowości i umiejętności warsztatowych danego rzemieślnika. Na kształt form dekoracyjnych miały wpływ także inne uwarunkowania kulturowe, w tym przede wszystkim upodobania i mody panujące w danej epoce. Motywy zdobnicze wykorzystywane w meblarstwie rękodzielniczym były najczęściej szeroko stosowane także w innych dziedzinach rzemiosła, na przykład w ceramice, złotnictwie, tkactwie, kowalstwie. Począwszy od epoki nowożytnej ogromną rolę w upowszechnieniu wielu motywów dekoracyjnych odgrywały traktaty architektoniczne, wzorniki, a także ilustracje książkowe66. Również w dziedzinie meblarstwa zjawisko to sprzyjało przenikaniu inspiracji artystycznych wywodzących się z różnych obszarów kulturowych67. Udział wybitnych artystów owego czasu w kreowaniu form meblarskich nie ograniczał się do działalności projektowej: w dobie renesansu dekorowania mebli podejmowali się twórcy tej miary, co Buontalenti, Pollaiolo, Filippo Lippi, Paolo Ucello, Botticelli, Leonardo da Vinci.
Dyfuzja poszczególnych motywów dekoracyjnych oraz ich różnicowanie w zależności od stylu danego twórcy, regionu lub epoki jest przedmiotem wnikliwych analiz historyków sztuki. W proponowanym tu ujęciu problematyki procesu wytwórczego mebli zagadnienia te nie mają jednak podstawowego znaczenia - na plan pierwszy wysuwa się natomiast współzależność funkcji, konstrukcji i dekoracji. Rozpatrując poruszone w niniejszym punkcie zagadnienia na tej właśnie płaszczyźnie można pokusić się o pewne uogólnienia uwypuklające specyfikę wytwórczości meblarskiej w wybranych epokach.
W okresie od upadku starożytnego Rzymu do epoki rozwiniętego średniowiecza, a więc w czasach, w których nie było zapotrzebowania na sprzęty o wyspecjalizowanym profilu użytkowym, podstawowe trudności w wytwarzaniu mebli dotyczyły zagadnień konstrukcyjnych; jak się wydaje, poza nielicznymi wyjątkami stronie dekoracyjnej mebli nie poświęcano zbyt wiele uwagi. Szczególnie wymownych dowodów braku umiejętności kształtowania konstrukcji stolarskich dostarcza historia mebli skrzyniowych, w których przez długie stulecia podstawowe funkcje konstrukcyjne powierzano nie odpowiednio wyprofilowanym złączom, lecz żelaznym okuciom. Dopiero gdy za sprawą technik stolarskich węzły konstrukcyjne mebli uzyskiwały większą wytrzymałość, a więc gdy ten podstawowy próg techniczny został pokonany, zaczęto w szerszym zakresie zwracać uwagę na upiększanie wykonywanych sprzętów. Przykładem nowego rozłożenia akcentów jest odmienne traktowanie meblarskich okuć: nawet gdy z konstrukcyjnego punktu widzenia ich zastosowanie nie było już niezbędne, średniowieczni twórcy mebli wykorzystywali je w celach zdobniczych.
Przypadający na późne średniowiecze rozwój technik stolarskich i związana z tym postępująca specjalizacja w łonie rzemiosł drzewnych nie doprowadziły jednak do radykalnych zmian w hierarchii wartości realizowanych w trakcie meblarskiego procesu wytwórczego. Trwałość konstrukcji nadal uznawano za jedną z podstawowych cech użytkowych mebli. Niemniej jednak dążenie do wirtuozerii technicznej, początkowo widoczne przede wszystkim w kształtowaniu profili złącz stolarskich, zaczynało obejmować również zdobnictwo meblarskie, co szczególnie wyraźnie zaznaczało się w zakresie dekoracji reliefowej. Warto przy tym zauważyć, że takie działania, jak profilowanie krawędzi elementów deskowych, zdobienie płycin motywem sfałdowanego pergaminu, ornamentami roślinnymi czy też formami zaczerpniętymi z architektury (maswerki, kwiatony) byty jednak podporządkowane logice podziałów konstrukcyjnych mebla.
Istotne zmiany w hierarchii wartości urzeczywistnionych w procesie wytwórczym dokonały się dopiero w czasach nowożytnych. Przejawiały się one nowym podejściem do problemu kształtowania form meblarskich. W Italii począwszy od drugiej połowy XV wieku coraz większą rolę przyznawano zdobieniu mebli. Niekiedy dekorowanie sprzętów wykonywanych przez stolarzy powierzano wybitnym malarzom i rzeźbiarzom71, Iluzjonistyczne dekoracje malarskie i intarsjowane czyniły z mebli przedmioty godne podziwiania - do przedstawień architektury i martwych natur na takich meblach jak skrzynie czy stipo przywiązywano nie mniejszą wagę niż do ich funkcji użytkowych. Głębokie przeobrażenia zachodziły również w renesansowym meblarstwie na północ od Alp. Jak wynika z dawnych dokumentów cechowych, o kwalifikacjach mistrzowskich decydowała już nie tylko biegłość techniczna i wykonanie konstrukcji o odpowiedniej trwałości. W najbardziej rozwiniętych ośrodkach meblarskich na plan pierwszy wysuwano coraz częściej umiejętność podporządkowania formy mebla zasadom kompozycyjnym obowiązującym w architekturze. Wymagania te odzwierciedla na przykład ewolucja, jaką przechodziły w owych czasach formy mebli skrzyniowych: widać wyraźnie, jak ich fronty upodabniają się do fasad architektonicznych , nierzadko przybierają wygląd dwukondygnacjowych ścian podzielonych gzymsami, przeprutych otworami okiennymi, flankowanych pilastrami lub kolumnami, ponad którymi uwypuklone zostają belkowania i architektoniczne zwieńczenia. W takiej całościowej kompozycji mebla-budowli zatracają się podziały funkcjonalne, trudno niekiedy rozróżnić zarys skrzydeł drzwiowych i szuflad. Podobnie ma się rzecz z podziałami konstrukcyjnymi: logika układu ramowo-płycinowego sprzyja co prawda wprowadzeniu motywów okiennych, ale ujęcie ich w dekoracyjne obramienia (np. edykuły) sprawia, że granice między ramiakami a płycinami przestają być czytelne

Postęp techniczny, jaki dokonał się w stolarstwie u schyłku średniowiecza, znalazł odzwierciedlenie nie tylko w pogłębieniu możliwości warsztatowych twórców mebli. Za sprawą nowych technik stolarskich zmieniła się także sama struktura procesu wytwórczego, ponieważ punkt ciężkości jeśli chodzi o kształtowanie formy konstrukcyjnej przesunął się z fazy montażowej do etapów wcześniejszych, związanych z obróbką drewna, a ściślej z profilowaniem tych miejsc w elementach konstrukcyjnych, które utworzą złącza stolarskie. Można nawet zaryzykować stwierdzenie, że o jakości takich meblarskich struktur (własnościach wytrzymałościowych, trwałości) w coraz większym stopniu decydowały te spośród ukształtowanych form, które były niewidoczne dla użytkownika, formy, które po montażu pozostają ukryte w węzłach konstrukcyjnych.
Przemiany procesu wytwórczego zarysowujące się w meblarstwie późnego średniowiecza pogłębiły się w czasach nowożytnych. Coraz lepsza wiedza na temat specyficznych własności drewna oraz doskonalenie złącz stolarskich pozwalały na tworzenie konstrukcji lżejszych i bardziej wytrzymałych. Zarówno w przypadku mebli szkieletowych, jak i skrzyniowych biegłość w budowaniu struktury mebla osiągnęła w XVIII stuleciu poziom wcześniej niespotykany. Analizując sprzęty z tego okresu odnosi się wrażenie, że w najbardziej rozwiniętych europejskich ośrodkach meblarskich kwestie konstrukcyjne nie ograniczały już twórczych poszukiwań w zakresie nowych form dekoracyjnych i użytkowych.

Zanim metody obróbki drewna oraz rozwiązania konstrukcyjne osiągnęły poziom pozwalający na bardziej racjonalne kształtowanie form meblarskich, wytwarzanie mebli pozostawało pod dużym wpływem metod stosowanych przy wznoszeniu budowli drewnianych. W Europie zależności te są bardzo wyraźne jeszcze w epoce wczesnego średniowiecza, kiedy to wykonywaniem mebli trudnili się cieśle. Romańskie skrzynie wykonywano z łupanych desek, obrabianych do potrzebnej grubości za pomocą specjalnego toporka - Cieślicy. Ściany tych sprzętów łączono przy użyciu kutych gwoździ i dodatkowo wzmacniano żelaznymi okuciami. Kwestię podparcia korpusu rozwiązywano najczęściej przez zastosowanie konstrukcji stojakowej, a przekształcenia tego właśnie, typu konstrukcyjnego dokonywały się pod wyraźnym wpływem doświadczeń przeniesionych z budownictwa. Meble z epoki średniowiecza konstrukcja stojakowa ewoluowała bowiem od rozwiązań deskowych (w których stojakami były przedłużone poniżej dna skrzyni deskowe ściany boczne) do rozwiązań słupowych, w których nawiązywano już do założeń architektury szkieletowej i akcentowano podział na elementy nośne i wypełniające. W jednej z najstarszych zachowanych szaf z tego okresu konstrukcja stojaków została wykonana według podobnych zasad, co ściany budowli o konstrukcji sumikowo łątkowej; w meblu tym dopatrzyć się już można zapowiedzi rozwiązań ramowo-płycinowych.
Autonomia technik typowo stolarskich zaczęła zaznaczać się wyraźniej w epoce gotyku, wraz z coraz szerszym wykorzystaniem złącz profilowych oraz techniki ramowo-płycinowej, która w sposób optymalny uwzględnia własności drewna (m.in. przez ograniczenie negatywnych następstw niestabilności wymiarowej tego materiału) i tym samym przyczynia się do zwiększenia trwałości wyrobów. To nowe rozwiązanie wykorzystywano w ściankach działowych, boazeriach, skrzydłach drzwiowych, a także w meblarstwie. Ponieważ precyzyjne połączenie płycin z ramiakami było trudne do uzyskania za pomocą podstawowych narzędzi ciesielskich, nowa technika stała się domeną stolarzy. Rosnąca specjalizacja rzemiosł drzewnych przyczyniała się więc do dalszego zróżnicowania form konstrukcyjnych. Znajdowało to nawet odzwierciedlenie w specjalnych zapisach statutów cechowych. Na przykład statut strasburski z 1519 roku podtrzymuje prawo cieśli do wykonywania mebli, ale pod warunkiem, że ich ściany będą sporządzone tylko metodami tradycyjnymi, a więc w konstrukcji deskowej. Na mocy tego samego dokumentu wyłączne prawo do wytwarzania mebli w konstrukcji ramowo-płycinowej nadawano członkom cechu stolarskiego. Ani w meblarstwie gotyckim, ani w nowożytnym technika ramowo-płycinowa nie wyparła całkowicie tradycyjnych rozwiązań deskowych. Jednak i w tym zakresie pogłębiał się podział między kompetencjami cieśli i stolarzy. W niektórych ośrodkach cechy w trosce o wysoką jakość wyrobów zakazywały stolarzom łączenia ścian deskowych metodami stosowanymi przez cieśli, â??które nie dawały ani gwarancji trwałości, ani odpowiedniego efektu artystycznego ponieważ chodzi w nich tylko o połączenie desek za pomocą kleju, kołków drewnianych oraz gwoździ, i w zasadzie łatwo jest zamaskować wady takiej spartaczonej roboty przykrywając miejsca styku listwą, aby nadać skrzyni piękny wygląd zewnętrzny, podczas gdy w środku prezentuje się ona często w sposób pożałowania godny. Natomiast zupełnie inną rzeczą jest dokładne wykonanie złącza na jaskółczy ogon ponieważ niemożliwe jest oszukanie jakości [takiej] roboty przez dodanie kleju i drewna”.

Początki wytwarzania mebli sięgają czasów prehistorycznych i są ściśle powiązane z procesem uniezależnienia się człowieka od jego środowiska naturalnego, z dążeniem do podporządkowania sobie natury i zaspokajania własnych potrzeb. Dzięki doskonałym narzędziom ludzie mogli coraz dokładniej obrabiać i przetwarzać materiały naturalne, takie jak drewno kości, kamień skóra, by następnie wykonywać z nich przedmioty odpowiadające ich potrzebom. Potrzeby, które ukierunkowały twórcze poszukiwania człowieka pierwotnego w sferze wytwarzania przedmiotów, aby w rezultacie doprowadzić do stworzenia pierwszych mebli, miały zdaniem Brunetto Charellego wręcz organiczny charakter.

W świetle zachowanych przekazów ikonograficznych oraz rezultatów badań archeologicznych można przyjąć, że rozwój meblarstwa jako dziedziny związanej z wytwarzaniem konstrukcji stolarskich datuje się od starożytności. Ta pierwsza faza rozwojowa - faza meblarstwa rękodzielniczego trwałą ponad cztery tysiące lat, a jej kres wyznacza postęp techniczny i rewolucja przemysłowa z wieku XIX. W meblarstwie rękodzielniczym proces wytwórczy opierał się na manualnych umiejętnościach wykonawcy lub grupy wykonawców, z których każdy “zapisywał” w materii powstającego mebla historię dokonanych przez siebie wyrobów. Ponieważ wartości realizowane w trakcie procesu wytwórczego mebli były ściśle uzależnione od kontekstu kulturowego, ich charakter i wzajemne zależności podlegały nieustannym przemianom. Chcąc spełnić oczekiwania użytkowników twórcy mebli nierzadko stawali wobec konieczności zmodyfikowania lub nawet porzucenia rozwiązań już sprawdzonych. Zmianie mogły ulegać nie tylko poszczególne cechy nowo powstających przedmiotów. Wprowadzenie udoskonaleń w zakresie funkcji użytkowych i konstrukcji albo też opracowanie nowej formy dekoracyjnej było niekiedy odzwierciedleniem istotnych przegrupowań w obrębie hierarchii realizowanych wartości. Historię tych przemian w dłuższej perspektywie czasowej ilustrują losy każdego typu mebla: od wykonania pierwszego egzemplarza, przez jego upowszechnianie, czasami nawet prawdziwy meblarski triumf, aż do stopniowego zaniku i niekiedy niespodziewanego odrodzenia.

Meble w swoich dziejach były poddawane weryfikacji pod względem ich własności użytkowych. Zdaniem niektórych badaczy o przydatności mebli do siedzenia i leżenia, a także stołów decydowały w dłuższym czasie przede wszystkim wąsko rozumiane kryteria ergonomiczne, ponieważ to właśnie wygoda użytkowania tego typu mebli w największym stopniu była uzależniona od dostosowania wymiarów i kształtów do budowy człowieka. Coraz to większe zdecydowanie w poszukiwaniu wygody wytwarzanych meblach zaczęli wykazywać producenci mebli w drugiej połowie XVII wieku, czego wyrazem był m.in. rozwój technik tapicerskich. W XVIII stuleciu, nie zaprzestając doskonalenia technik , coraz więcej uwagi poświęcono również także całościowej formie funkcjonalnej mebla, a zwłaszcza wymiarom użytkowym uwarunkowanym konstrukcjom drewnianego szkieletu. Starano się tak kształtować formę funkcjonalną krzeseł i foteli, by oparcie na całej wysokości przywierało do kręgosłupa, a krzywizny siedziska były dopasowane do długości ud i krzywizny kolan.

Dążenie do takiego kształtowania formy użytkowej, które uwzględniałoby budowę człowieka, mogło przejawiać się a procesie wytwórczym innych typów mebli. W przypadku sprzętów służących do przechowywania przedmiotów wspomniana zależność miała jednak silny charakter pośredni, jak np. dostosowanie podziałów wnętrza szafy ubraniowej do długości wieszanej w niej garderoby lub rozmieszczenie półek i szuflad, które zapewniało wygodny dostęp.

Podobnie jak w przypadku sprzętów siedziskowych, także w dziejach wytwarzania innych typów mebli uderza bogactwo stosowanych form użytkowych. Często ich przetworzenie w procesie wytwórczym prowadzi do powstania sprzętów o wyspecjalizowanym przeznaczeniu (sekretarzyki, stoliki do gry, meble kątowe, biurka, komody, toalety z blatem, sypialnie), a skumulowanie tych form w jednym projekcie pozwala na wykonanie mebli o złożonych programach użytkowych. Konfrontacja funkcji użytkowej z wymogami materiałowymi i konstrukcyjnymi zawsze stanowiła ważny etap w kształtowaniu całościowej formy mebla. Forma użytkowa zakładane przez twórcę we wstępnej fazie procesu wytwórczego może zostać urzeczywistniona tylko prze z stworzenie struktury materialnej. Twórca był zmuszony kształtować meble w ten sposób, by nabrały one własności mechanicznych odpowiadających potrzebom użytkowym oraz by zyskały odpowiednią trwałość. Ujmując to zagadnienie w perspektywie historycznej można zauważyć, że problemy wynikające z ograniczeń o charakterze konstrukcyjnym stawały się impulsem do doskonalenia technik wytwórczych i do poszukiwania nowych rozwiązań w zakresie budowy struktur meblarskich.

MEBLE KUCHENNE - INDYWIDUALNE PROJEKTY

Meble zaprojektowane specjalnie dla Państwa kuchni. Do produkcji naszych mebli używamy materiały, które są wytrzymałe, łatwe w pielęgnacji oraz sprawdzają się w codziennym użytkowaniu. Dostosowujemy profil produkcji do wymagań rynku. Te zalety sprawiają, że również po upływie wielu lat będą Państwo zadowoleni z kupna kuchni firmy BIK-MEBLE.

Jesteśmy firmą działającą na rynku meblarskim od 1989 r. Specjalizujemy się w produkcji mebli kuchennych na indywidualne zamówienia oraz dla przedsiębiorstw budowlano - deweloperskich. Wykonujemy również meble kuchenne według projektów naszych odbiorców , w tym meble łazienkowe oraz wyposażenie sklepów. Główna część naszej produkcji tj. około 70 % eksportowana jest do krajów UE. Pomimo wieloletniego doświadczenia ciągle się uczymy, eksperymentujemy nowymi wzorami, a co najważniejsze chętnie współpracujemy ze swymi klientami, realizując ich własne pomysły lub oddając do ich dyspozycji zespół naszych projektantów. Stawiamy na jakość, komfort oraz styl, w pełni utożsamiamy się z naszymi produktami. Wychodząc naprzeciw państwa oczekiwaniom prezentujemy internetowy sklep z meblami , który pozwoli państwu dokładniej zapoznać się z naszymi projektami.

http://www.bik-meble.pl/sklep/

Obecnie oferta firmy jest poszerzana o nowe wzory mebli łazienkowych, które w najbliższym czasie będą zaprezentowane na stronie internetowej firmy.
Zapraszamy do współpracy

Kontakt z nami:

FIRMA:

BIK sp. j. Bogdał i Kotwica
Ul. Ściegiennego 270 B
25-116 Kielce
POLSKA
tel. 041 3621382
fax 041 3489006

Chciałbyś stworzyć niepowtarzalną atmosferę w swoim domu? Chcesz zaskoczyć gości wnętrzem swojego pubu? Doskonale trafiłeś!

Nasze meble łączą w sobie niezwykłą prostotę i solidność wykonania. Poprzez swą oryginalność i urodę naturalnego drewna pozwalają na uzyskanie niepowtarzalnej atmosfery każdego wnętrza i otoczenia.  Wszystkie meble biesiadne są wykonywane ręcznie, łączone za pomocą drewnianych kołków i śrub, które są niewidoczne. Gwarantuje to solidność i trwałość mebli. Meble góralskie wykonane są z litego drewna:

• olchy
• brzozy
• jesionu
• klonu
• dębu
• jodły
• topoli

Otwory po sękach, pęknięcia i krzywizny dodatkowo podkreślają naturalną urodę drewna. Doskonale sprawdzają się podczas biesiad i hucznych zabaw. Styl rustykalny jest wolny od wszelkich zasad. Stawia jedynie na podkreślenie naturalnego piękna drewna. Wszystkie meble są odpowiednio zakonserwowane oraz polakierowane, dzięki czemu zachowują swoje naturalne piękno przez długie lata. A wraz z upływem lat są piękniejsze… i zyskują na wartości. Meble barowe wyróżniają się ponadczasowym stylem. Nadają się do barów, karczm, pub-ów, altan, ogródków piwnych, jadalni, ogrodów, restauracji, domków letniskowych.Meble nasze poprzez swoją oryginalność pozwalają na uzyskanie niepowtarzalnego nastroju wnętrza i otoczenia. Umożliwiamy również dowolne konfiguracje zestawów i rozmiarów. Często powstające nowe projekty są odpowiedzią na zapotrzebowanie, ale także wyrazem staranności firmy, …

O tym, jak ważny jest wypoczynek wie każdy z nas. Po ciężkim dniu wypełnionym obowiązkami nasz organizm potrzebuje zdrowego, niczym nie zakłóconego snu. Otoczenie niewątpliwie wpływa na jakość naszego odpoczynku, dlatego tak istotny jest wystrój sypialni. Na stworzenie przyjaznego wnętrza sypialni składa się wiele elementów, a jednym z nich jest odpowiednie łóżko

Firma Meblamix produkuje swoje wyroby w oparciu o wieloletnią tradycję udoskonalając ją współczesnym wzornictwem. Wytwarzanie tak doskonałych mebli o najwyższej jakości i światowej renomie nie jest rzeczą prostą. Priorytetową kwestią dla firmy Meblamix jest zachowanie najwyższych parametrów jakościowych wytwarzanych mebli do sypialni. Na jakość naszych produktów w bardzo dużym stopniu wpływa wartość materiału i surowca, z jakiego produkujemy Dlatego nasze meble do sypialni cieszą się tak ogromnym powodzeniem.  Staramy się nie tylko udoskonalić sam cykl technologiczny, ale pracujemy również nad programem zmierzającym do wdrożenia wśród pracowników zachowań określanych mianem “kupca wewnętrznego”. Skutkiem tego ma być nie tylko zmniejszenie kosztów zużycia surowców i materiałów, ale także dbałość o jakość produkcji już na poziomie wytwarzania elementów. Nasze meble trafiają do kontrahentów na całym świecie. Jednak podstawowym rynkiem dla nas jest rynek Polski. Właśnie z myślą o rodzimym rynku firma promuje swoje wyroby w oparciu o linie produktowe skierowane do określonego odbiorcy. W produkcji mebli wykorzystujemy różnorodne technologie i materiały wykończeniowe. Nasze meble, te produkowane kiedyś i te wytwarzane obecnie, zachwycają wykwintna filigranową formą, łączącą trwałość z poczuciem piękna i naturalną lekkością. Nasze sypialnie zaprojektowaliśmy uwzględniając współczesne mody oraz indywidualne gusta i potrzeby klientów. Każde łóżko staramy się dopracować w każdym szczególe dzięki czemu

MEBLAMIX specjalizuje się w wykonywaniu mebli na indywidualne zamówienie klienta. Wykonujemy sypialnie oraz inne nietypowe zamówienia. Firma MEBLAMIX gwarantuje wysoką jakość i trwałość swoich produktów. Meble wykonywane są wg wzorów własnych lub klienta. Dzięki estetyce i elegancji wyrobów firma jest w stanie w pełni sprostać Państwa oczekiwaniom.

MEBLAMIX to już nie tylko łóżka. W odpowiedzi na Państwa liczne zapytania staramy się stale uzupełniać ofertę naszej firmy. Dzięki naszej bogatej ofercie nogą Państwo już niemal kompletnie wyposażyć swoją sypialnię. Do naszej oferty, prócz komód, trafiły bowiem: stelaże ramowe, materace termoelastyczne kredensy oraz toaletki. Meble do sypialni wykonywane przez naszą firmę cechują się solidnością i trwałością. Wykonane są w technice drewna klejonego i oklejanego naturalnymi okleinami. Wieloletnie doświadczenie pozwoliło nam stworzyć łóżka wygodne i o nie spotykanym wzornictwie. Różnorodna stylistyka i duża dowolność w sposobie wykończenia umożliwiają każdemu w zależności od jego indywidualnych upodobań, odnaleźć oryginalne, pasujące do jego sypialni łóżko.

Zawsze dążyliśmy do tego, aby zaoferować Klientom najlepszy towar w najlepszej cenie. Chcąc przybliżyć nasz asortyment, zdecydowaliśmy się na uruchomienie strony internetowej . Mamy nadzieję, że nasz ona pozwoli Państwu odkryć nowe wzornictwo, jakość oraz bogatą kolorystykę oferowanych przez nas produktów. Pozostaje nam życzyć przyjemnego korzystania z naszego katalogu i zaprosić Państwa do współpracy.

Kontakt z nami:

P.P.H.U. MEBLAMIX
21-008 Tomaszowice 93
tel: 0-81 502-12-30
fax: 0-81 502-12-35