Powstanie mebli i ich użytkowanie
Początki wytwarzania mebli sięgają czasów prehistorycznych i są ściśle powiązane z procesem uniezależnienia się człowieka od jego środowiska naturalnego, z dążeniem do podporządkowania sobie natury i zaspokajania własnych potrzeb. Dzięki doskonałym narzędziom ludzie mogli coraz dokładniej obrabiać i przetwarzać materiały naturalne, takie jak drewno kości, kamień skóra, by następnie wykonywać z nich przedmioty odpowiadające ich potrzebom. Potrzeby, które ukierunkowały twórcze poszukiwania człowieka pierwotnego w sferze wytwarzania przedmiotów, aby w rezultacie doprowadzić do stworzenia pierwszych mebli, miały zdaniem Brunetto Charellego wręcz organiczny charakter.
W świetle zachowanych przekazów ikonograficznych oraz rezultatów badań archeologicznych można przyjąć, że rozwój meblarstwa jako dziedziny związanej z wytwarzaniem konstrukcji stolarskich datuje się od starożytności. Ta pierwsza faza rozwojowa - faza meblarstwa rękodzielniczego trwałą ponad cztery tysiące lat, a jej kres wyznacza postęp techniczny i rewolucja przemysłowa z wieku XIX. W meblarstwie rękodzielniczym proces wytwórczy opierał się na manualnych umiejętnościach wykonawcy lub grupy wykonawców, z których każdy “zapisywał” w materii powstającego mebla historię dokonanych przez siebie wyrobów. Ponieważ wartości realizowane w trakcie procesu wytwórczego mebli były ściśle uzależnione od kontekstu kulturowego, ich charakter i wzajemne zależności podlegały nieustannym przemianom. Chcąc spełnić oczekiwania użytkowników twórcy mebli nierzadko stawali wobec konieczności zmodyfikowania lub nawet porzucenia rozwiązań już sprawdzonych. Zmianie mogły ulegać nie tylko poszczególne cechy nowo powstających przedmiotów. Wprowadzenie udoskonaleń w zakresie funkcji użytkowych i konstrukcji albo też opracowanie nowej formy dekoracyjnej było niekiedy odzwierciedleniem istotnych przegrupowań w obrębie hierarchii realizowanych wartości. Historię tych przemian w dłuższej perspektywie czasowej ilustrują losy każdego typu mebla: od wykonania pierwszego egzemplarza, przez jego upowszechnianie, czasami nawet prawdziwy meblarski triumf, aż do stopniowego zaniku i niekiedy niespodziewanego odrodzenia.
Meble w swoich dziejach były poddawane weryfikacji pod względem ich własności użytkowych. Zdaniem niektórych badaczy o przydatności mebli do siedzenia i leżenia, a także stołów decydowały w dłuższym czasie przede wszystkim wąsko rozumiane kryteria ergonomiczne, ponieważ to właśnie wygoda użytkowania tego typu mebli w największym stopniu była uzależniona od dostosowania wymiarów i kształtów do budowy człowieka. Coraz to większe zdecydowanie w poszukiwaniu wygody wytwarzanych meblach zaczęli wykazywać producenci mebli w drugiej połowie XVII wieku, czego wyrazem był m.in. rozwój technik tapicerskich. W XVIII stuleciu, nie zaprzestając doskonalenia technik , coraz więcej uwagi poświęcono również także całościowej formie funkcjonalnej mebla, a zwłaszcza wymiarom użytkowym uwarunkowanym konstrukcjom drewnianego szkieletu. Starano się tak kształtować formę funkcjonalną krzeseł i foteli, by oparcie na całej wysokości przywierało do kręgosłupa, a krzywizny siedziska były dopasowane do długości ud i krzywizny kolan.
Dążenie do takiego kształtowania formy użytkowej, które uwzględniałoby budowę człowieka, mogło przejawiać się a procesie wytwórczym innych typów mebli. W przypadku sprzętów służących do przechowywania przedmiotów wspomniana zależność miała jednak silny charakter pośredni, jak np. dostosowanie podziałów wnętrza szafy ubraniowej do długości wieszanej w niej garderoby lub rozmieszczenie półek i szuflad, które zapewniało wygodny dostęp.
Podobnie jak w przypadku sprzętów siedziskowych, także w dziejach wytwarzania innych typów mebli uderza bogactwo stosowanych form użytkowych. Często ich przetworzenie w procesie wytwórczym prowadzi do powstania sprzętów o wyspecjalizowanym przeznaczeniu (sekretarzyki, stoliki do gry, meble kątowe, biurka, komody, toalety z blatem, sypialnie), a skumulowanie tych form w jednym projekcie pozwala na wykonanie mebli o złożonych programach użytkowych. Konfrontacja funkcji użytkowej z wymogami materiałowymi i konstrukcyjnymi zawsze stanowiła ważny etap w kształtowaniu całościowej formy mebla. Forma użytkowa zakładane przez twórcę we wstępnej fazie procesu wytwórczego może zostać urzeczywistniona tylko prze z stworzenie struktury materialnej. Twórca był zmuszony kształtować meble w ten sposób, by nabrały one własności mechanicznych odpowiadających potrzebom użytkowym oraz by zyskały odpowiednią trwałość. Ujmując to zagadnienie w perspektywie historycznej można zauważyć, że problemy wynikające z ograniczeń o charakterze konstrukcyjnym stawały się impulsem do doskonalenia technik wytwórczych i do poszukiwania nowych rozwiązań w zakresie budowy struktur meblarskich.