Meble - historia mebli
Postęp techniczny, jaki dokonał się w stolarstwie u schyłku średniowiecza, znalazł odzwierciedlenie nie tylko w pogłębieniu możliwości warsztatowych twórców mebli. Za sprawą nowych technik stolarskich zmieniła się także sama struktura procesu wytwórczego, ponieważ punkt ciężkości jeśli chodzi o kształtowanie formy konstrukcyjnej przesunął się z fazy montażowej do etapów wcześniejszych, związanych z obróbką drewna, a ściślej z profilowaniem tych miejsc w elementach konstrukcyjnych, które utworzą złącza stolarskie. Można nawet zaryzykować stwierdzenie, że o jakości takich meblarskich struktur (własnościach wytrzymałościowych, trwałości) w coraz większym stopniu decydowały te spośród ukształtowanych form, które były niewidoczne dla użytkownika, formy, które po montażu pozostają ukryte w węzłach konstrukcyjnych.
Przemiany procesu wytwórczego zarysowujące się w meblarstwie późnego średniowiecza pogłębiły się w czasach nowożytnych. Coraz lepsza wiedza na temat specyficznych własności drewna oraz doskonalenie złącz stolarskich pozwalały na tworzenie konstrukcji lżejszych i bardziej wytrzymałych. Zarówno w przypadku mebli szkieletowych, jak i skrzyniowych biegłość w budowaniu struktury mebla osiągnęła w XVIII stuleciu poziom wcześniej niespotykany. Analizując sprzęty z tego okresu odnosi się wrażenie, że w najbardziej rozwiniętych europejskich ośrodkach meblarskich kwestie konstrukcyjne nie ograniczały już twórczych poszukiwań w zakresie nowych form dekoracyjnych i użytkowych.