Historia mebli
Zanim metody obróbki drewna oraz rozwiązania konstrukcyjne osiągnęły poziom pozwalający na bardziej racjonalne kształtowanie form meblarskich, wytwarzanie mebli pozostawało pod dużym wpływem metod stosowanych przy wznoszeniu budowli drewnianych. W Europie zależności te są bardzo wyraźne jeszcze w epoce wczesnego średniowiecza, kiedy to wykonywaniem mebli trudnili się cieśle. Romańskie skrzynie wykonywano z łupanych desek, obrabianych do potrzebnej grubości za pomocą specjalnego toporka - Cieślicy. Ściany tych sprzętów łączono przy użyciu kutych gwoździ i dodatkowo wzmacniano żelaznymi okuciami. Kwestię podparcia korpusu rozwiązywano najczęściej przez zastosowanie konstrukcji stojakowej, a przekształcenia tego właśnie, typu konstrukcyjnego dokonywały się pod wyraźnym wpływem doświadczeń przeniesionych z budownictwa. Meble z epoki średniowiecza konstrukcja stojakowa ewoluowała bowiem od rozwiązań deskowych (w których stojakami były przedłużone poniżej dna skrzyni deskowe ściany boczne) do rozwiązań słupowych, w których nawiązywano już do założeń architektury szkieletowej i akcentowano podział na elementy nośne i wypełniające. W jednej z najstarszych zachowanych szaf z tego okresu konstrukcja stojaków została wykonana według podobnych zasad, co ściany budowli o konstrukcji sumikowo łątkowej; w meblu tym dopatrzyć się już można zapowiedzi rozwiązań ramowo-płycinowych.
Autonomia technik typowo stolarskich zaczęła zaznaczać się wyraźniej w epoce gotyku, wraz z coraz szerszym wykorzystaniem złącz profilowych oraz techniki ramowo-płycinowej, która w sposób optymalny uwzględnia własności drewna (m.in. przez ograniczenie negatywnych następstw niestabilności wymiarowej tego materiału) i tym samym przyczynia się do zwiększenia trwałości wyrobów. To nowe rozwiązanie wykorzystywano w ściankach działowych, boazeriach, skrzydłach drzwiowych, a także w meblarstwie. Ponieważ precyzyjne połączenie płycin z ramiakami było trudne do uzyskania za pomocą podstawowych narzędzi ciesielskich, nowa technika stała się domeną stolarzy. Rosnąca specjalizacja rzemiosł drzewnych przyczyniała się więc do dalszego zróżnicowania form konstrukcyjnych. Znajdowało to nawet odzwierciedlenie w specjalnych zapisach statutów cechowych. Na przykład statut strasburski z 1519 roku podtrzymuje prawo cieśli do wykonywania mebli, ale pod warunkiem, że ich ściany będą sporządzone tylko metodami tradycyjnymi, a więc w konstrukcji deskowej. Na mocy tego samego dokumentu wyłączne prawo do wytwarzania mebli w konstrukcji ramowo-płycinowej nadawano członkom cechu stolarskiego. Ani w meblarstwie gotyckim, ani w nowożytnym technika ramowo-płycinowa nie wyparła całkowicie tradycyjnych rozwiązań deskowych. Jednak i w tym zakresie pogłębiał się podział między kompetencjami cieśli i stolarzy. W niektórych ośrodkach cechy w trosce o wysoką jakość wyrobów zakazywały stolarzom łączenia ścian deskowych metodami stosowanymi przez cieśli, â??które nie dawały ani gwarancji trwałości, ani odpowiedniego efektu artystycznego ponieważ chodzi w nich tylko o połączenie desek za pomocą kleju, kołków drewnianych oraz gwoździ, i w zasadzie łatwo jest zamaskować wady takiej spartaczonej roboty przykrywając miejsca styku listwą, aby nadać skrzyni piękny wygląd zewnętrzny, podczas gdy w środku prezentuje się ona często w sposób pożałowania godny. Natomiast zupełnie inną rzeczą jest dokładne wykonanie złącza na jaskółczy ogon ponieważ niemożliwe jest oszukanie jakości [takiej] roboty przez dodanie kleju i drewna”.