Meble Mebleplus

RENOWACJA KROK PO KROKU

Porad, jak profesjonalnie przygotować się do odnawiania staroci, udzielił nam Krzysztof Chilimoniuk, który jest właścicielem Zakładu Artystycznej Renowacji Antyków przy ul. Kowalskiej w Lublinie.

1. Trucie korników
Powierzchnię mebla należy dokładnie pokryć środkiem chemicznym dulux. Drewno owijamy następnie dokładnie folią i pozostawiamy na dwa tygodnie. Wprawdzie korniki można zniszczyć nieco szybciej, ale chodzi też o wytrucie jaj szkodnika. Można też rozebrać meble na części i w otworki wstrzykiwać preparat, i klinować je zapałkami, jednak kiedy drewno jest dosyć zniszczone, taki zabieg nie będzie skuteczny.

2. Demontaż
Rozbieramy elementy na części. Dokładny demontaż jest bardzo ważny. Pozwoli nam to później wyczyścić i zamalować każdy, choćby najmniejszy kawałek mebla. Wyjmujemy szuflady, oddzielamy elementy ozdobne, tłoczenia, listewki czy plecy szaf i krzeseł.

3. Czyszczenie
Do oczyszczania chemicznego powinniśmy przygotować rękawice. Dobrym środkiem niemieckiej firmy jest abeitzer. Płynem pokrywamy dokładnie całą powierzchnię, po czasie wskazanym w instrukcji usuwamy resztki farby szpachelką.

4. Dezynfekcja
Po usunięciu farby całość przemywamy ciepłą wodą. Nieczystości i fragmenty farby mogą zostawać w zakamarkach szuflad albo ostrych krawędziach odnawianego mebla. Ciepła woda szybko i ładnie wszystko usunie.

5. Uzupełniamy ubytki
Jeśli zachodzi taka potrzeba, po wyschnięciu uzupełniamy ubytki drewna. Całość przecieramy drobnoziarnistym papierem ściernym. Należy uważać, aby nie ściągnąć zbyt dużej ilości drewna.

6. Politurowanie
Całość w zależności od upodobania wykańczamy lakierem albo politurą. Lakiery akrylowe są farbami ekologicznymi, szybko i łatwo się rozprowadzają (bona, cena 50 zł â?? 1 litr). Politury (zona, rubin 200 zł za 1 kg), nakładamy kilkakrotnie. Aby nie spalić warstwy już nałożonej, za każdym razem zabezpieczamy ją olejem lnianym (125 ml â?? 12 zł). Szelak (100 â?? 200 zł) rozcieńczamy go denaturatem. Pumex służy zacieraniu porów w czasie politurowania, dostępny jest w kostce albo proszku (70-80 zł). Do politurowania będzie nam też potrzebny tampon. Możemy go wykonać z waty i tetrowej pieluchy.

JAK ODNOWIĆ W DOMU BABCINĄ KOMODĘ, WIEKOWĄ SZAFĘ I STARĄ PENSJONARKĘ?

Renowacją mebli zajmują się specjaliści. Jednak możemy zrobić to sami przy pomocy kilku preparatów i narzędzi. Musimy uzbroić się w cierpliwość i wykrzesać trochę zapału, bo robota nie jest ani łatwa, ani szybka.

Stare komody, kufry i toaletki znowu wracają do łask. W nowoczesnym wnętrzu doskonale prezentują się stare lustra i zabytkowe komody. Renowacja bibelotów w zakładzie jest dosyć kosztownym wydatkiem. Jeśli mebel nie jest bardzo zniszczony i nie ma znacznych ubytków drewna, można pokusić się o odnawianie własnoręczne. Do pracy musimy się jednak przygotować. Niezbędne będą odpowiednie preparaty i kilka narzędzi. A więc do dzieła!
Potrzebujemy przyrządów do oczyszczenia mebli, takich jak hebel czy szlifierka, gdy zdecydujemy się na złuszczanie farby mechanicznie. Natomiast jeśli struktura jest bardzo delikatna, a na drewnie znajdują się zdobienia, potrzebne będą preparaty do złuszczenia chemicznego. Warto też mieć przy sobie gąbkę celulozową, drobnoziarnisty papier ścierny, pędzel do bejcowania, miękki pędzel do odpylenia powierzchni i rękawice.

Zazwyczaj meble są już pokryte warstwą jakiejś farby. Dlatego zanim rozpoczniemy pracę, najlepiej pozbyć się starej warstwy od razu i pracować na surowym drewnie. Powłokę możemy usuwać na kilka sposobów. Po pierwsze mechanicznie, szlifując ją drobnoziarnistym papierem ściernym. Jeśli warstwa jest gruba, a powierzchnia duża i równa - można użyć hebla lub szlifierki. Narzędziami trzeba posługiwać się bardzo ostrożnie, tak, aby nie uszkodzić powierzchni. Czyszczenie chemiczne polega na wykorzystaniu specjalnych preparatów. Produkt nanosimy na powierzchnię mebla i pozostawiamy go tak długo, jak to zaleca producent. Następnie zdzieramy złuszczoną warstwę szpachlą. Czasami zabieg trzeba powtarzać kilkakrotnie. Ostatnim sposobem jest usuwanie powłoki farby termicznie. Polega on na roztopieniu starej farby strumieniem gorącego powietrza. Jednak trzeba mieć do tego specjalne urządzenie, czyli opalarkę. Poleca się to osobom już nieco wprawionym, ponieważ w trakcie opalania bardzo łatwo o wypalenie fragmentu mebla. Po oczyszczeniu przychodzi czas na pokrycie środkiem odtłuszczającym. Jeśli jednak nie zależy nam na tym, żeby odsłonić naturalną strukturę drewna, oczyszczanie z farby możemy sobie podarować. Po delikatnym oczyszczeniu papierem ściernym wystarczy tylko na wierzch nałożyć warstwę farby.

Malowanie powinniśmy zacząć od naniesienia tzw. warstwy gruntującej. Używamy do tego farby podkładowej, nanosząc ją na osuszoną i odtłuszczoną powierzchnię. Potem nakładamy farbę do drewna o wybranym kolorze i rodzaju w zależności od tego, jaki chcemy uzyskać efekt. Dodatkowo na końcu całość można pokryć warstwą lakieru.
Ciekawe efekty daje renowacja bejcą. Oczywiście na początku dokładnie oczyszczamy i odtłuszczamy. Jednak trzeba uważać, pod warstwą bejcy wszystkie niedociągnięcia będą szczególnie widoczne. Zaczynamy! Najpierw gruntujemy, a potem nakładamy bejcę. Zanim przystąpimy do ostatniej fazy, warto sprawdzić, czy podkład może być użyty pod bejcę. Intensywność koloru zależy od tego, jak dużo bejcy nałożymy na powierzchnię. Dla lepszego efektu na końcu dodatkowo pokrywamy powierzchnię, tak jak w przypadku innych farb, lakierem (w sprzedaży dostępne są też lakiery półmatowe).
Jeśli udało nam się ładnie oczyścić nasze meble z farb i nieładnych przebarwień, można go tylko polakierować. Odsłonimy wtedy naturalne słoje i fakturę drewna.

Zwykle w ciągu dnia nie wchodzimy zbyt często do sypialni, więc często zamieniamy ją w skład ubrań, książek, czasopism oraz butów. W zagraconej sypialni nie będziemy jednak mogli porządnie odpocząć. â??Zanim przyjmiesz coś do swojego życia, musisz czegoś się z niego pozbyć” - trudno nie zgodzić się z tą zdrowo sądkową regułą feng shui. Zanim więc pojedziesz do sklepu meblowego, by kupić nową szafę na ubrania, zastanów co do niej włożysz. Jeśli nie potrafisz powiedzieć, kiedy po raz ostatni miałeś pewne rzeczy na sobie lub jeśli czujes w nich źle, pozbądź się ich natychmiast. Dopiero potem zastanów się, czy nowa szafa jest rzeczywiście niezbędna.!
Szafy wolno stojące i wbudowane, komody, kufry, skrzynie i kosze pełnią nie tylko funkcję praktyczną, lecz równie estetyczną. Kiedy rozwiążesz problem szaf i schowków w sypialni, możesz spać spokojnie.

W żadnym pomieszczeniu nie potrzeba nam tylu szaf i szafek, co w kuchni. Musimy tu ustawić zlewozmywak, kuchenkę i lodówkę, a potem znaleźć miejsce na szafki, w których będziemy przechowywać świeżą, konserwowaną i suszoną żywność, garnki i narzędzia kuchenne, talerze i sztućce oraz środki czyszczące. Czy chcesz, by wszystkie sprzęty w twojej kuchni stały na wierzchu, czy wolisz,
żeby nie było ich widać? Kuchnia, w której słoje z produktami sypkimi i zastawa stołowa stoją na widoku, jest przytulna i praktyczna, ale na półkach zasłoniętych drzwiczkami znacznie mniej trzeba sprzątać. Do łask wracają dziś wolno stojące i kredensy. Można w nich przechowywać wiele rzeczy, które nie mieszczą się w zwykłych szafkach kuchennych, na przykład półmiski. Sprzęty należy podzielić na trzy kategorie: niezbędne na co dzień, używane dość często oraz wykorzystywane od czasu do czasu. Taki podział ułatwi ci podjęcie decyzji, ile rzeczy musisz przechowywać w szafach i co gdzie pochować.

Politurowanie mebli jest uważane za najszlachetniejszą technikę, którą można wykończyć powierzchnię drewna. Mówię tu oczywiście o nakładaniu politury szelakowej. Politurowania politurą szelakową nie należy mylić z opisanym powyżej woskowaniem. Uwaga ta jest o tyle istotna, że czasem woskowanie jest określane mianem nakładania politury woskowej, a woski nazywane bywają politurami woskowymi. Woskowanie opisane jest powyżej, tu mowa będzie o politurowaniu, czyli nakładaniu politury szelakowej.
Politura jest to roztwór szelaku w spirytusie. Szelak powstaje w wyniku przerobienia naturalnej żywicy drzew ligowych i lakowych uzyskiwanej przy udziale hodowanych sztucznie w Indiach mszyc lakowych.
Politurę można kupić gotową lub sporządzić samemu. Tradycyjnie politura występowała w trzech odmianach kolorystycznych, noszących nazwy zbieżne z ich kolorami, a mianowicie występowały politury: â??oranż”, â??lemon” i â??rubin”Z uwagi na fakt, że w handlu dostępna jest głównie politura oranżowa, to samodzielne sporządzenie politury może się okazać koniecznością. Nakładana na jasne, powiedzmy sosnowe lub brzozowe drewno politura w kolorze oranżowym nadaje drewnu żółtawe, a czasem właśnie pomarańczowe zabarwienie, co zważywszy nazwę politury, nie powinno nikogo dziwić. Zabarwienie to czasem jest pożądane, ale przecież nie zawsze. Poza tym samodzielnie sporządzona politura jest przeważnie znacznie tańsza od politury dostępnej w handlu, a nie musi ustępować jej jakością.

Politura â?? roztwór naturalnej żywicy - szelaku i alkoholu przeznaczony do wykańczania powierzchni drewnianych.
Od rodzaju i zawartości szelaku w roztworze rozróżnia się następujące politury:
1. Politura bielona â?? szelak bielony + rozpuszczalnik spirytusowy
Politura przeznaczona do jasnych gatunków drewna, uzyskuje się powierzchnie półmat
i wysoki połysk.
2. Politura orange â?? szelak orange + rozpuszczalnik spirytusowy
Politura przeznaczona do gatunków drewna w kolorach jasnego brązu, uzyskuje się
powierzchnie półmat i wysoki połysk
3. Politura rubinowa â?? szelak rubin + rozpuszczalnik spirytusowy
Politura przeznaczona do odnawiania ciemnych gatunków drewna
4. Politura starwax â?? nadaje patyny przy odświeżaniu starych mebli.

Politurowanie mebli to stara, ręczna i szlachetna metoda. W celu uzyskania idealnej, równej powierzchni np. przy odnawianiu starego mebla fachowiec nakłada politurę nawet do kilkudziesięciu warstw używając przy tym sproszkowanego naturalnego pumeksu w celu wypełnienia porów drewna i uzyskania lustrzanej powierzchni. Metodę tą najczęściej stosuje się przy renowacji mebli stylowych, zabytkowych oraz replik dawnych mebli.

Przemiany statusu mebli dawnych w ostatnich dwóch stuleciach wskazują na postępujący wzrost ich wartości jako nośników pamięci. O rozwoju tego zjawiska można mówić zarówno w odniesieniu do indywidualnych doświadczeń jednostek kształtujących za pośrednictwem mebli swoje osobiste relacje z przeszłością, jak i doświadczeń zbiorowych, które znajdują odzwierciedlenie na płaszczyźnie życia społecznego. Wraz ze wzrostem znaczenia mebli dawnych jako pośredników między czasem teraźniejszym a przeszłym coraz większą wagę przywiązywano do kwestii wiarygodności tego pośredniczenia. W ten sposób autentyzm stawał się jednym z podstawowych wyznaczników wartości mebli zabytkowych.
Za ważny sygnał pojawienia się potrzeby obcowania z meblami - relikwiami i meblami - pamiątkami opatrzonymi świadectwem autentyczności należy uznać kolekcjonerskie poczynania księżnej Izabeli Czartoryskiej w ostatnich latach XVIII i początkach XIX wieku. Najwcześniejszym tego przykładem jest dokument potwierdzający zakup szczątków krzesła Szekspira w jego domu rodzinnym w Stratfordzie nad Avonem. O urzędowym potwierdzeniu autentyczności innego reliktu - fragmentu stołu wiązanego z Kazimierzem Wielkim przekonywał eksponowany napis w języku łacińskim: HIC CjUERIT PATER URBIUM SUBSCRIBI STATUS. Jest wielce prawdopodobne, że podobnie jak wcześniej w przypadku świętych relikwii, również w przypadku meblarskich kuriozów dostrzeżenie problemu autentyzmu substancji wiązało się z komercjalizacją ich obiegu i coraz większą podażą falsyfikatów.
Za świadectwo autentyzmu mebli mogły uchodzić nie tylko odpowiednie dokumenty poświadczone autorytetem burmistrza, notariusza czy jakiejś znanej osobistości życia publicznego. W anonimowej notatce opublikowanej w gazecie â??Le Messager” w roku 1846 zamieszczono entuzjastyczny opis zabytkowej komody, w którym czytamy m.in.: â??Jeden z naszych najsłynniejszych pisarzy, wielki znawca przedmiotów starych, odkrył dziełem przypadku, mebel o ogromnej wartości historycznej. […] na frontonie mebla oraz na płaskorzeźbionej tarczy znajdują się inkrustowane znaki herbowe Marii de Medicis, świadectwo autentyczności nie do podważenia”. Nie mniej interesujące, niż powiązanie kwestii autentyzmu tego właśnie mebla z jego motywami dekoracyjnymi okazują się okoliczności, w jakich doszło do opublikowania notatki. Słynnym pisarzem, wielkim znawcą mebli oraz autorem cytowanego tekstu była w rzeczywistości jedna i ta sama osoba - Honoriusz Balzak, a w świetle późniejszych ustaleń tezę o królewskim rodowodzie opisywanej komody należy uznać za mało prawdopodobną.

Lakierowanie mebli
Lakier jest trwałym i przejrzystym zabezpieczeniem drewna. Lakiery sporządzane na bazie oleju mają zróżnicowaną kolorystykę, od żółtego po prawie czarny. Są bardzo trwałe i stosuje się je do zabezpieczania nowego i starego drewna. Skutecznie chronią przed działaniem promieni słonecznych. Tradycyjny lakier z czasem żółknie, co dodaje drewnu ciekawego kolorytu i pogłębia jego barwę. Najbardziej tradycyjne lakiery olejne schną wolno, zwykle kilka godzin. Wyjątkiem jest szelak, produkowany z dodatkiem denaturatu, który wysycha w ciągu kilku minut. Szelak dobrze chroni przed wilgocią, ale łatwo się kruszy.
Nowoczesne lakiery akrylowe sporządzane na bazie wodnej schną szybciej od olejnych i są całkowicie przejrzyste, co ma znaczenie, jeżeli zależy nam na zachowaniu barwy powierzchni, którą zabezpieczamy. Większość lakierów, tradycyjnych i nowoczesnych, daje wykończenie o pełnym, satynowym, półmatowym oraz matowym połysku, choć trudno znaleźć całkowicie matowy lakier olejny. Każdy rodzaj lakieru można zmieszać z kolorowymi barwnikami lub farbami olejnymi. Wciąż powiększa się asortyment gotowych, wielobarwnych i szybko schnących lakierów przygotowywanych na bazie wodnej. Można dzięki nim uzyskać ciekawe i różnorodne efekty kolorystyczne. Lakiery o mocnych kolorach można mieszać, pamiętając, że muszą mieć jednakową bazę. Mogą też pełnić w różnych technikach malarskich taką samą rolę, jak patyny.

Woskowanie mebli
Połysk woskowanych mebli jest subtelny oraz elegancki i pasuje do każdego stylu. Wypolerowany wosk podkreśla zalety drewnianych powierzchni, ich barwę i strukturę słojów. Gładkie, lekko błyszczące wykończenie można nadać również meblom malowanym i metalowym. Jest wiele wosków, syntetycznych i naturalnych, które służą do różnych celów dekoracyjnych. Jasne, lekkie woski o naturalnych barwach, na przykład wosk pszczeli, używane są do zabezpieczania drewna. Delikatne kolorowe woski służą do wyrównania różnicy odcieni, wykańczania i odnawiania drewna. Ciemnych wosków, które wnikają głęboko w słoje i zagłębienia w drewnie, używa się do nadawania patyny drewnianym powierzchniom. Biały wosk, mieszanka wosku pszczelego i pigmentu, służy do bielenia drewna. Do bezbarwnych wosków można też dodawać najróżniejsze barwniki. Takiego wosku można używać do robienia wzorów szablonowych lub kolorowania drewna.
“Wykończenie woskiem nie jest zbyt trwałe, ale zabezpiecza drewno przed wilgocią. Po pewnym czasie można ponownie położyć wosk i wypolerować. Powierzchnia wypolerowana woskiem nie jest wprawdzie tak trwała, jak pokryta lakierem lub farbą, ale ma inne zalety: delikatny, aksamitny połysk i bardzo przyjemny zapach.

Meble - bejcowanie i malowanie
Farba pokrywa uszkodzenia i wypełnia wszelkie nierówności drewna. Większość farb olejnych lub wodnych jest nieprzezroczysta, chyba że zostaną bardzo rozcieńczone. Rozcieńczona farba wsiąka w drewno, tworząc grunt pod ostateczne wykończenie. Można ją również wykorzystać do â??postarzania” drewna. Bejca jest znacznie mniej zawiesista od farby. Może być przygotowana na bazie wodnej lub na rozpuszczalniku. Zwykle ma intensywną barwę i świetnie wnika w drewno.
Barwa przezroczystej bejcy zależy od rodzaju i koloru drewna. Bejce wyglądają gorzej, gdy pomalujemy nimi twarde drewno niż, na przykład, miękką sosnę. Bejca pomalowana farbą zmienia kolor tej farby, chyba że jest bardzo rozcieńczona. Bejca położona na farbę zmienia zarówno kolor farby, jak i drewna.

Bielenie drewna
Znamy kilka metod zdobienia drewna, które wykorzystują naturalny układ słoi. Metoda wcierania wapna nawiązuje do dawnego zwyczaju bielenia drewnianych mebli resztkami zapraw wapiennej, które zostały po bieleniu ścian. Dziś zamiast zaprawy używa się specjalnego wosł do bielenia (mieszanki wosku pszczelego i białego pigmentu). Wciera się go w powierzchnię drewna, a następnie poleruje. Mieszanka wnika w słoje, barwiąc je na biało. Meble, zwłaszcza te zrobione z drewna, które ma wyraźny, linearny układ słojów, jak na przykład dąb, nabierają lekkości i jasności.
Zacieranie wapnem ożywia stare, ciemne meble, nadając im jasny, bardziej współczesny wygląd. W ten sam sposób możemy zmienić wygląd jasnych mebli, mieszając wosk z pigmentu i zabarwiając słoje na przykład na czarno lub na kolor głębokiej, ziemistej czerwieni.